Jakas reklama 

 

Napis "Dąbrowa Górnicza" utworzony z roślinności w Parku Hallera

Współrzędne: 50°19' N 19°16' EGeografia

Dąbrowa Górnicza
Panorama miasta
Centrum
Herb Flaga
Herb Dąbrowy Górniczej Flaga Dąbrowy Górniczej
Województwo śląskie
Powiat miasto na prawach powiatu
Gmina
 - rodzaj
Dąbrowa Górnicza
miejska
Prawa miejskie 1916
Prezydent miasta Zbigniew Podraza
Powierzchnia 188,73 km²
Położenie 50° 19' N
19° 16' E
Wysokość 258 – 390 m n.p.m.
Ludność (2007)
• liczba ludności
• gęstość
• aglomeracja

128 795
682,4 os./km²
3 487 000 (śląsko-dąbrowska)
Strefa numeracyjna
(do 2005)
(+48) 32
Kod pocztowy 41-300 do 42-530
Tablice rejestracyjne SD
Położenie na mapie Polski
Dąbrowa Górnicza
Dąbrowa Górnicza
Dąbrowa Górnicza
TERC10
(TERYT)
2465011
SIMC10 0939473
Miasta partnerskie Rumunia Cămpulung Moldovenesc
Czechy Studénka
Ukraina Alczewsk
Urząd miejski3
ul. Graniczna 21 41-300 Dąbrowa Górnicza
tel. (+48 32) 295 67 00; faks (+48 32) 262 50 32
(e-mail)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa miasta
Położenie Dąbrowy Górniczej w Górnośląskim Związku Metropolitalnym
Ulica Sobieskiego w 1928 roku
Widok na Hutę Bankową, 1910
Mapa Dąbrowskiego Zagłębia Węglowego z 1918 roku
Ulica 3-Maja

Dąbrowa Górnicza – miasto położone w południowej Polsce, w Zagłębiu Dąbrowskim, w województwie śląskim, na wschodnim krańcu Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego (GOP), nad Czarną Przemszą i Białą Przemszą, w dużej części w Kotlinie Dąbrowskiej. Historyczna część zachodniej Małopolski.

Największe powierzchniowo miasto województwa (9. w kraju) i największy ośrodek przemysłowy Zagłębia Dąbrowskiego. Należy do Górnośląskiego Związku Metropolitalnego i znajduje się w liczącej ok. 2,5 mln mieszkańców konurbacji śląsko-dąbrowskiej.

Spis treści

edytuj Geografia

edytuj Położenie

Dąbrowa Górnicza leży na Wyżynie Śląsko-Krakowskiej, w makroregionie Wyżyna Śląska i mezoregionach Wyżyna Katowicka i Garb Tarnogórski. Miasto graniczy z powiatem będzińskim (Będzin, Gmina Psary, Gmina Mierzęcice, Siewierz, Sławków), powiatem zawierciańskim (Gmina Łazy), powiatem olkuskim w województwie małopolskim (Gmina Klucze, gmina Bolesław) oraz z Sosnowcem.

edytuj Dzielnice

Dzielnice Dąbrowy Górniczej, w porządku alfabetycznym to:

W latach 1977-1984 jedną z dzielnic stanowił Sławków.

edytuj Historia

Pierwsza wzmianka o samej Dąbrowie pojawiła się w 1726 roku. Najstarsze wzmianki o osadach z terenu dzisiejszej Dąbrowy Górniczej to m.in. XII wiek o Trzebiesławicach, rok 1220 o Błędowie w kronikach biskupa krakowskiego Iwo Odrowąża, XIV wiek o Strzemieszycach i Ujejscu (pierwsza wzmianka z roku 1372[1]), XV wiek o Gołonogu, Ząbkowicach w księgach Jana Długosza oraz w 1443 o Sikorce[2], w 1551 o Łęce. Prawdopodobnie od X wieku istniał Łosień, będący wczesnośredniowiecznym ośrodkiem wytopu metali.

Intensywny rozwój zawdzięcza odkryciu wielkich złóż węgla kamiennego, w drugiej połowie XVIII wieku i związanego z tym bardzo szybkiemu rozwojowi przemysłowemu.

W 1815 roku Dąbrowa zostaje siedzibą Gminy Olkusko-siewierskiej, natomiast w 1864 roku siedzibą Gminy Osad Górniczych. W 1903 roku od Dąbrowy zostają odłączone: Środula, Sielec i Konstantynów. W 1909 roku zostają odłączone: Zagórze, Niwka, Modrzejów, Klimontów, Dańdówka, Józefów i Bobrek. W tym samym roku powstała gmina Dąbrowa Górnicza, w której skład weszły Dąbrowa, Stara Dąbrowa, Niepiekło i kolonie: Bankowa, Koszelew, Łabęcka, Huty Cynkowe, Mydlice, Gliniaki i Dębniki. W 1915 do Dąbrowy zostają przyłączone Koszelew, Ksawera i Warpie.

ul.Sobieskiego.Widoczny po prawej gmach poczty i nieistniejący dziś budynek na prawo.

W 1842 roku administracja Kościoła ewangelicko-augsburskiego ustanowiła filiał Będzin-Dąbrowa należący do Parafii ewangelicko-augsburskiej w Wieluniu (więcej patrz hasło: Parafia Ewangelicko-Augsburska w Sosnowcu). Potem w 1882 roku ewangelicy wznieśli własnym nakładem sił i środków kościół ewangelicki w Dąbrowie Górniczej.

Na przełomie XIX i XX w. Dąbrowa była największym skupiskiem inteligencji technicznej w Zagłębiu, której kuźnią była Szkoła Górnicza Sztygarka. Historia tej szkoły to piękne karty w dziejach polskiego górnictwa i walk rewolucyjnych. Wydawała też ważne czasopismo naukowe Przegląd Górniczo-Hutniczy.

Sama tylko kopalnia Reden zatrudniała połowę robotników tworzącego się wokół Dąbrowy zagłębia przemysłowego, któremu dała nazwę. Huta Bankowa była największą w Królestwie Kongresowym, a moc jej maszyn stanowiła 1/3 całego przemysłu Królestwa i zapoczątkowała w nim produkcję stali.

Władze carskie nie chciały przyznać praw miejskich, mimo że Dąbrowa liczyła ponad 30 tysięcy mieszkańców. Uczyniły to dopiero bardziej tolerancyjne władze austriackie 18 sierpnia 1916 roku. w 1919 roku Rada Miejska zmieniła nazwę na Dąbrowę Górniczą.

Duży wpływ na miasto miało wybudowanie w latach 1972-76 największego w kraju i jednego z największych w Europie Kombinatu Metalurgicznego Huta Katowice.

Z niejasnych przesłanek w 1975 roku, ciążące ku Dąbrowie Górniczej Zagórze i Kazimierz Górniczy zostały włączone do Sosnowca.

Największą liczbę mieszkańców miasto miało w 1982 roku i wynosiła ona 152 373, natomiast największą powierzchnię wynoszącą 209 km², w latach 1977-84.

edytuj Gospodarka

Dąbrowa Górnicza, Pałac Kultury Zagłębia

W Dąbrowie Górniczej mieści się największa w Polsce huta stali: ArcelorMittal Poland oddział Dąbrowa Górnicza (dawna Huta Katowice) i jedna z największych europejskich koksowni: Koksownia Przyjaźń.

W 1996 roku, rozporządzeniem Rady Ministrów, utworzona została Katowicka Specjalna Strefa Ekonomiczna (KSSE). W jej skład weszły między innymi tereny Dąbrowy Górniczej oraz sąsiadującego z nią Sosnowca tworząc Podstrefę Sosnowiecko-Dąbrowską. Jej cechą charakterystyczną jest rozproszenie terytorialne obszarów przeznaczonych pod inwestycje oraz ich położenie w pobliżu restrukturyzowanych przedsiębiorstw.

W przeciągu kilku ostatnich lat, na terenach podstrefy znajdujących się w Dąbrowie Górniczej wybudowanych zostało wiele zakładów produkcyjnych i usługowych. Są to między innymi: Brembo Poland Sp. z o.o. (branża motoryzacyjna), Ekocem Sp. z o.o. (branża budowlana), Atlas Barbara S.A. (chemia budowlana), Gühring Polska Sp. z o.o., Hobas System Polska Sp. z o.o. (produkcja rur), Galia S.A. (włókiennictwo, obecnie zlikwidowana), NIKE S.A. (branża budownlana), DHL Exel Supply Chain (logistyka, centrum dystrybucji firm Gillette i Philips), Kamis-Przyprawy S.A. (logistyka), PDC Silesia (logistyka, obecnie ProLogis Park Dąbrowa), Fiege (logistyka), TNT (logistyka), Valeo, Ficomirrors Polska (motoryzacja), Final S.A. (branża budowlana), Saia-Burgess Poland (AGD – slniki), Mecacontrol Polska (motoryzacja i urządzenia elektryczne).

Wkrótce rozpocznie się budowa kolejnych zakładów: Sigro (budowlana), Korea Fuel-Tech (motoryzacyjna) i Gühring Polska (2 inwestycja w Dąbrowie)potrzebne źródło.

Strefa przyciąga inwestorów z różnych dziedzin przemysłu ceniących sobie bardzo dobre warunki prowadzenia działalności gospodarczej, jak również brak problemów ze znalezieniem wykształconych i wykwalifikowanych pracowników.

Inne duże przedsiębiorstwa w mieście to między innymi: Saint-Gobain Glass Polska, Saint-Gobain Sekurit Hanglas Polska, Huta Bankowa (swą działalność rozpoczęła w 1834 roku), Damel (fabryka maszyn elektrycznych), Defum (fabryka obrabiarek), Zakłady Tworzyw Sztucznych "Ząbkowice Erg" S.A., Huta Szkła Gospodarczego "Ząbkowice" S.A., Magneti Marelli Exhaust Systems Polska, Feidal Polska, SARPI Dąbrowa Górnicza (dawniej Lobbe), Wader & Woźniak GmbH, Stalprofil S.A., Kem S.A., Przedsiębiorstwo Przerobu i Obrotu Złomem HK – Cutiron, Montostal, Pfleiderer Technika Izolacyjna Polska, URSA Polska, Pronox, i wiele innych.

edytuj Handel

Centrum Handlowe Pogoria
Budynek na ul.Dąbrowskiego w Dąbrowie Górniczej
Dąbrowa Górnicza, pomnik poświęcony "Bohaterom Czerwonych Sztandarów - Dąbrowiakom - twórcom walk o narodowe i społeczne wyzwolenie", w latach 1990-2006 znany jako "Pomnik Jimiego Hendrixa" (szczegóły)

Największe obiekty i sieci handlowe:

edytuj Transport

edytuj Transport drogowy

Przez terytorium miasta przebiegają:

Trwają prace projektowepotrzebne źródło nad przedłużeniem do Dąbrowy Górniczej Drogowej Trasy Średnicowej, która z Katowic biegłaby przez Mysłowice, Sosnowiec, Będzin, a w Dąbrowie: ul. Dąbskiego, okolicami dworca PKP, Al. Zagłębia Dąbrowskiego, Piecucha, Al. Józefa Piłsudskiego do S1.

edytuj Transport kolejowy

Stacja Dąbrowa Górnicza
Dworzec w Dąbrowie Górniczej w okresie I wojny światowej.

Bardzo rozwinięta sieć kolejowa o jednej z nawiększych gęstości w kraju.

W mieście znajduje się aż 9 stacji kolejowych:

W przeszłości istniała jeszcze jedna pasażerska linia kolejowa łącząca Dąbrowę Górniczą Ząbkowice z Piekarami Śląskimi i dalej z Tarnowskimi Górami. Tory tej trasy przebiegały przez Będzin Łagisze, Psary Gródków, Będzin Grodziec i Wojkowice. Istniała wtedy jeszcze jedna stacja kolejowa – Dąbrowa Górnicza Piekło. Pociągi osobowe kursowały na tej trasie do 1982 roku. W 1993 roku linie zlikwidowano rozbierając most na Brynicy między Piekarami Śląskimi i Wojkowicami oraz tory w samych Wojkowicach. Na odcinku Dąbrowa Górnicza ZąbkowiceBędzin Grodziec do dziś kursują pociągi towarowe.

Pociągi dalekobieżne (nie wszystkie) zatrzymują się na dwóch stacjach: Dąbrowa Górnicza i Dąbrowa Górnicza Ząbkowice. Na pozostałych stacjach zatrzymują się osobowe pociągi podmiejskie.

W Dąbrowie Górniczej w pobliżu Huty Katowice znajduje się także towarowa stacja przeładunkowa Linii Hutniczej-Szerokotorowej dawniej zwaną linią hutniczo-siarkową (LHS). Tory te mają rozstaw szyn większy od normalnego, obowiązujący w krajach byłego Związku Radzieckiego. Łączą Polskę z Ukrainą i Rosją, bez konieczności przeładunku towarów na granicy.

Przez Dąbrowę Górniczą przebiega historyczna Kolej Warszawsko-Wiedeńska, pierwsza linia kolejowa w Królestwie Polskim i Kolej Iwangorodzko-Dąbrowska.

edytuj Komunikacja miejska

Dąbrowa Górnicza należy do KZKGOP, który organizuje komunikację autobusową i tramwajową. Na terenie miasta istnieje kilkadziesiąt linii autobusowych i 5 tramwajowych, które wykonują rocznie odpowiednio ok. 5,7 mln i 925 tys. wozokilometrów (2006 r.).

edytuj Transport lotniczy

W odległości ok. 11 km od granicy miasta i ok. 18 km od centrum, znajduje się Międzynarodowy Port Lotniczy "Katowice" w Pyrzowicach, do którego dogodny i szybki dojazd zapewnia droga ekspresowa S1E75

edytuj Edukacja

Zobacz więcej w osobnym artykule: Lista szkół w Dąbrowie Górniczej.
Stub sekcji Ta sekcja jest zalążkiem. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

edytuj Kultura

Miejska Biblioteka Publiczna w Dąbrowie Górniczej
Muzeum Miejskie "Sztygarka"

edytuj Zabytki

edytuj Władze miasta

Zobacz więcej w osobnym artykule: Prezydenci Dąbrowy Górniczej.
Prezydent miasta Zastępcy prezydenta miasta Przewodniczący Rady Miasta Wiceprzewodniczący Rady Miasta
Zbigniew Podraza Henryk Zaguła
Iwona Krupa
Paweł Gocyła
Agnieszka Pasternak Robert Majewski
Krzysztof Tamborek
Kazimierz Woźniczka

edytuj Sport

edytuj Kluby sportowe

Na terenie miasta działa ponad 60 klubów i stowarzyszeń sportowych, m.in.:

Piłka nożna:

Siatkówka:

Koszykówka:

Inne dyscypliny:

edytuj Obiekty sportowe

edytuj Wypoczynek

Dąbrowa Górnicza - Jezioro Pogoria 3
Dąbrowa Górnicza - Park Zielona
Pustynia Błędowska

Powierzchnia jezior wynosi aż ponad 800 ha, parków 180 ha (0,96%) i lasów 4100 ha (21,7%)potrzebne źródło.

edytuj Atrakcje

Park Wodny „Nemo”

edytuj Parki miejskie

edytuj Kościoły i związki wyznaniowe

Kościół św. Antoniego w Dąbrowie Górniczej
Pierwotny wygląd kościoła św. Antoniego
Park Hallera nocą w Dąbrowie Górniczej

Kahał

Kościoły protestanckie

Kościoły katolickie

Inne

edytuj Dąbrowianie

edytuj Znani ludzie urodzeni w Dąbrowie Górniczej

edytuj Znane osoby związane z Dąbrową Górniczą

Hej górnicy my z Dąbrowy
Światła ciepła straż,
czarny na nas pył węglowy,
Lecz to węgiel nasz.

edytuj Zobacz też

Żaglowiec STS Pogoria, którego nazwa pochodzi od dąbrowskich zbiorników wodnych

edytuj Linki zewnętrzne

Przypisy

  1. De Wisdrzecz - Zbiór dokumentów małopolskich. Wyd. S.Kuraś, I.Sułkowska-Kurasiowa. Kraków-Wrocław 1962-1975, t.1 s.136; kolejna wzmianka z roku 1443 Ugyesdzecz Franczkonis, Ugyesdzecz Stawphkonis - Lehns- und Besitzurkunden Schlesiens und seiner einzelnen Fürstenthumer im Mittelalter. Hrsg. C.Grünhagen, H. Markgraf. t.2. Lipsk 1883, s.629. [1]
  2. A. Pawiński Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. t.14-15: Źródła dziejowe. Warszawa 1886, s. 452
  3. Centrum Filmowe Helios o kinie w Dąbrowie Górniczej [2]

wymiana linkow 906 niezarejestrowana strona brak hosta brak hosta